D'Angelo

D’Angelo & The Vanguard – Black Messiah

Het oudere werk van D’Angelo dateert van 1995 (Brown Suger) en 2000 (Voodoo), maar zijn nog steeds het luisteren waard. In 2014 kwam hij met zijn 3e album: Black Messiah.

Neo-soul .. heerlijk.

Dit album werd lovend onthaald (nrc, pitchfork) en mijn interesse was gewekt. Hoe zoet en druipend sommige nummers ook kunnen zijn, het heeft een bepaalde vibe die niet snel verveeld: Ontspannen, funky en soul-vol. Dit is een album die je vanaf het begin zorgeloos kan opzetten, maar voor mij begint de pret pas echt vanaf het 4e nummer; Sugah daddy. Damn.
Ik betrap mezelf er vaak op dat ik de eerste drie nummers oversla. Waarom, geen idee. Soms heeft een album nu eenmaal een ‘sweet spot’, waarin een aantal nummers elkaar opvolgen die je net wat meer liggen. Je wordt wat ‘lui’ en gaat dan nummers overslaan om zo snel weer bij je favoriete nummers te komen. Dat punt ligt voor mij dus op nummer 4, daarna is het één groot genot. Trek je er vooral niks van aan en begin rustig op nummer 1.

.. En vergeet vooral niet de eerste twee albums te beluisteren!