Radiohead

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Alweer het negende studioalbum. Tot op heden is er nog geen een hetzelfde geweest, en zo ook nu. Voor mij een wat somberder en ruimtelijker album, waarbij de piano’s en strijkers een flinke rol hebben gekregen. Dit maakt het soms bijzonder cinematisch en spookachtig mooi.

Na de twee eerder uitgebrachte singles komt het derde nummer van dit album; Decks Dark. Een prachtig nummer wat me in het begin een beetje deed denken aan Teardrop van Massive Attack, met name vanwege de zanglijn. Het einde van dit nummer, welke op 03:24 wordt ingezet, is geweldig. Misschien wel de persoonlijke favoriet, ookal is het wat voorbarig dit nu al te bestempelen.

The Numbers blinkt voor mij ook erg uit, vooral door de combinatie van de akoestische gitaar, het continu maar doorgaan van de piano op de achtergrond, de heldere stem van Thom en de toevoeging van de strijkers. Een erg volle sound.

Present Tense had al een speciaal plekje veroverd tijdens het concert van Atoms for Peace. Deze werd geheel akoestisch gepresenteerd en was een erg bijzonder moment van het zeer actieve concert. Tof om hem hier weer tegen te komen én om te horen hoe ze het nummer verder hebben aangekleed.

En dan is er nog de waardige afsluiter; True Love Waits. Nog nooit de woorden “Don’t Leave” zo mooi gehoord. Laat het rustig op je inwerken, als dat niet al direct gebeurd, deze verdient het absoluut.

Al met al zitten er beduidend droevigere en raadselachtige nummers tussen dan dat ik al ben gewend van deze heren en voelen ze meer integer en puur. Een bijzonder stukje eerlijke muziek als je het mij vraagt. Geniet van alle kleine details in dit mooie geheel en geef de overige nummers ook zeker een draai.